Blog

De ingreep

Marie-Catrien van Deijck, journalist

Het is gebeurd: mijn oogleden zijn gecorrigeerd. Zeg maar gerust gehalveerd; het was érg nodig. En… een fluitje van een cent. Ter vergelijking: een tandartsbehandeling is vervelender. Een uur na de ingreep stond ik weer buiten! Fris en fruitig. Het is nu dag vijf na de operatie.

 

De grote dag was zonnig en zo voelde ik me ook: ik keek uit naar mijn nieuwe oogopslag en voelde wel enige gezonde spanning, maar geen overdreven zenuwen. Wachtend in de koffiekamer van de Velthuis Kliniek in Hilversum, zag ik een vrouw terugkomen van eenzelfde ingreep. Ze lachte breeduit en zei dat ze het zo weer zou laten doen. Dat was bemoedigend!


Mijn medisch consulente maakte de ‘voor’ foto’s en over drie maanden volgen de ‘na’ foto’s. Spannend! Ik werd door een verpleegkundige meegenomen naar een ruimte waar ik een muts, slippers en een operatiejasje kreeg. In een soort ziekenhuiszaal met een aantal comfortabele stoelen en een rij bedden voor patiënten die na de ingreep nog even moeten rusten, wachtte ik op ‘mijn’ chirurg, Erik Laban. Intussen werd een zacht dekbed over mijn benen gelegd. Ik voelde me eerder gast in een wellnesscentrum dan patiënt in een kliniek. Dat veranderde wel een beetje toen dokter Laban mij kwam halen en we de OK binnengingen. Van een operatiekamer is niet veel gezelligs te maken. Terwijl ik op de rand van de operatietafel zat, tekende dokter Laban op mijn oogleden af waar hij zou gaan snijden. Dit is het belangrijkste onderdeel van de ingreep, want dit bepaalt het uiteindelijke resultaat.


Ik mocht gaan liggen –lekker onder het dekbed-, het gebied rond mijn ogen werd gedesinfecteerd en vervolgens kwamen de verdovingsprikjes. Onder iedere wenkbrauw drie kleine prikjes; nauwelijks voelbaar. De verdoving werkt erg snel en voordat ik het in de gaten had, was de chirurg begonnen. Binnen een paar minuten werden de bloedvaatjes al dichtgeschroeid –dat kun je een beetje horen en ruiken maar is niet akelig- en kon aan het andere oog worden begonnen. Toen beide ogen behandeld waren, volgde de hechting. Om deze zo onzichtbaar mogelijk te maken, gebruikte de chirurg één draad. Deze plakte hij vervolgens met een speciale pleister af et voilà! In twintig minuten klaar!
Ik kon direct daarna rustig gaan zitten en werd door de chirurg zelf naar een bed begeleid. Daar kreeg ik ijskompressen op mijn ogen om de zwelling van de verdoving tegen te gaan. Een half uurtje later kwam er iemand met een kop thee, mocht ik me aankleden en door mijn partner naar huis worden gebracht. Het zat er al op! En… mijn ogen lijken nu al groter..
Nu nog herstellen… Daarover later meer!


 

« Overzicht

Aanmelden Nieuwsbrief

Agenda

  • Beauty Düsseldorf

    9 t/m 11 maart 2018, Messe Düsseldorf, Düsseldorf, Germany

    »
  • Beauty Trade special 2018

    7 t/m 9 april 2018,

    »
  • In-cosmetics Global

    17 t/m 19 april 2018, RAI in Amsterdam

    »